Breaking
EU Commission issues new nitrogen compliance ultimatumFrisian farmers vow to resist Brussels directiveNew fierljeppen record set in WinsumWetterskip Fryslân warns of coastal flooding riskLeeuwarden named top cycling city in the NetherlandsEU Commission issues new nitrogen compliance ultimatumFrisian farmers vow to resist Brussels directiveNew fierljeppen record set in WinsumWetterskip Fryslân warns of coastal flooding riskLeeuwarden named top cycling city in the Netherlands
Tuesday, 20 May 2026  ·  Ljouwert, FryslânEst. 2026

FRISIAN NEWS

Nijs fan de Wrâld  ·  World News  ·  Frisian Perspective

The Saharan Solar Power Dream That Will Not Reach Europe
Environment

De Sahara-sinnedream dy't Europa net berikket

June 22, 2026 · Frisian News

A €400 million solar project promised to deliver 1,000 megawatts from the Sahara to Europe by 2026. The deadline passed without a single panel installed. North African governments demanded control and fair pricing, European companies refused to renegotiate, and the whole thing collapsed.

Frisian flagFrysk

In sinne-enerzjyprojekt yn de Sahara hie tasein 1.000 megawatt nei Europa te leverjen foar 2026. De deadline kaam foarige moanne sûnder panelen. It konsortium ûntbûn himsels yn april, mei as reden 'feroare geopolitike omstannichheden'. Wat dy sin ferberget, is ienfâldiger: Noard-Afrikaanske regearingen seagen de kontrakten en beseften dat se sinne-enerzjy goedkeap ferkeapen wylst Europeeske bedriuwen de winsten hâlden. Doe't Algerije werûnderhanneljen easte, Egypte kontrôle easte, en Marokko tarieven easte sa heech dat de rekkensom briek, fertrokken de Europeanen.

It projekt, MENA-Solar neamd, rêstte op basisnatuerkunde en politike oantreklikheid. De Sahara ûntfangt genôch sinne-enerzjy yn seis oeren om Europa in jier lang fan stroom te foarsjen. Finansiering kaam fan Dútske nutsbedriuwen, Spaanske banken, en ûntwikkelingsynstellingen op syk nei klimaatprojekten om mei te advertearjen. It plan like ienfâldich: ynstallearje 10.000 fjouwerkante kilometer panelen yn Tuneezje en Marokko, liz ûnderseeske kabels nei Spanje, en lit de natuerkunde har wurk dwaan. Mar de natuerkunde is net it probleem. Korrupsje is dat. Ynstabiliteit. It feit dat Europeeske bedriuwen harren winsten mear wurdearren as Noard-Afrikaanske enerzjy-ûnôfhinklikheid.

De rekkensom seach der nei 2023 min út, doe't de Europeeske sinnecapasiteit eksplodearre. Wynmûnen op see yn de Noardsee kosten minder as it ûnderhâld fan 5.000 kilometer kabel. Batterijopslach makke transmisje oer lange ôfstânnen minder needsaaklik. Doe't MENA-Solar besocht stroomoankeapen te fersekerjen, woe gjin inkeld Europeesk nutsbedriuw him ferbine tsjin de priis dy't it projekt nedich hie. In kilowatt fan de Sahara, nei transmisje-ferliezzen en ynfrastruktuerkosten, soe trije kear safolle koste as wat in Dútske sinnebuorkerij lokaal produsearre. De Sahara bleau leech fan panelen om't nimmen foar de stroom betelje woe.

De kontrakten seinen it mislearjen al foar. MENA-Solar soe wurkje as bûtenlânske ynvestearring, mei Tuneezje en Marokko dy't lân en stabiliteit leverden dy't se net hienen. Winsten streamen nei Europeeske oandielhâlders. Gastlannen ûntfongen fergoedingen per megawattoere sûnder minimumgarânsje. Doe't ynflaasje Noard-Afrika hurder rekke as Europa, seach de deal der út as útkearing yn de ferkearde rjochting. Algerije, dat de wichtichste transmissjeroutes kontrolearre, easte fergoedingen dy't it nea earder neamd hie. It parlemint fan Marokko easte werûnderhanneljen. It konsortium stie foar in kar: werûnderhannelje en harren projeksjes ferneatigje, of fuortgean. Se gongen fuort.

De sinneboarne fan de Sahara feroare net. Wat feroare is de kostpriis fan alternativen en de Noard-Afrikaanske wegerjen om passive enerzjyleveransiers te bliuwen. Europa sil syn enerzjyprobleem oplosse mei Europeeske sinnebuorkerijen, Europeeske wynturbynen, en Europeeske batterijen, allegear goedkeaper as Sahara-kabels kostje soenen. De les is net dat Sahara-sinne ûnmooglik is. De les is dat kontinintale útwinningsprojekten stjerre as de koloanije te bewust wurdt om koloanije te bliuwen.

English

A solar project spanning the Sahara promised to deliver 1,000 megawatts to Europe by 2026. The deadline arrived last month with no panels installed. The consortium dissolved in April, citing 'changing geopolitical circumstances'. What that phrase hides is simpler: North African governments saw the contracts and realized they were selling sunlight cheaply while European companies kept the profits. When Algeria demanded renegotiation, Egypt demanded control, and Morocco demanded rates so high the math broke, the Europeans walked away.

The project, called MENA-Solar, rested on basic physics and political appeal. The Sahara receives enough solar energy in six hours to power Europe for a year. Funding came from German utilities, Spanish banks, and development banks seeking climate projects to advertise. The plan looked simple: install 10,000 square kilometers of panels in Tunisia and Morocco, run underwater cables to Spain, and let physics do the work. But physics is not the barrier. Corruption is. Instability. The fact that European companies valued their shareholder returns above North African energy independence.

The math started looking bad around 2023, when European solar capacity exploded. Offshore wind in the North Sea cost less than maintaining 5,000 kilometers of cable. Battery storage made long-distance transmission less necessary. When MENA-Solar tried to secure power purchase agreements, no European utility would commit at the price the project required. A kilowatt from the Sahara, after transmission losses and infrastructure costs, would cost three times what a German solar farm produced locally. The Sahara stayed empty of panels because nobody would pay for the power.

The contracts predicted failure. MENA-Solar would operate as foreign investment, with Tunisia and Morocco supplying land and stability they did not have. Profits flowed to European shareholders. Host countries received per-megawatt-hour fees with no floor. When inflation hit North Africa harder than Europe, the deal looked like wealth extraction in the wrong direction. Algeria, controlling key transmission routes, demanded fees it never mentioned before. Morocco's parliament demanded renegotiation. The consortium faced a choice: renegotiate and destroy their projections, or withdraw. They withdrew.

The Sahara's solar resource did not change. What changed is the cost of alternatives and North African refusal to remain passive energy suppliers. Europe will solve its power problem with European solar farms, European wind turbines, and European batteries, all cheaper than Saharan cables would cost. The lesson is not that Saharan solar is impossible. The lesson is that continental extraction projects die when the colony becomes too aware to remain a colony.


Published June 22, 2026 · Frisian News · Ljouwert, Fryslân