Breaking
EU Commission issues new nitrogen compliance ultimatumFrisian farmers vow to resist Brussels directiveNew fierljeppen record set in WinsumWetterskip Fryslân warns of coastal flooding riskLeeuwarden named top cycling city in the NetherlandsEU Commission issues new nitrogen compliance ultimatumFrisian farmers vow to resist Brussels directiveNew fierljeppen record set in WinsumWetterskip Fryslân warns of coastal flooding riskLeeuwarden named top cycling city in the Netherlands
Tuesday, 20 May 2026  ·  Ljouwert, FryslânEst. 2026

FRISIAN NEWS

Nijs fan de Wrâld  ·  World News  ·  Frisian Perspective

Why Public Housing Was Abandoned and Why It Should Come Back
Society

Wêrom Publike Hûsfesting Opjûn Waard en Wêrom It Weromkomme Moat

July 22, 2025 · Frisian News

Western governments dismantled public housing in favor of private markets from the 1980s onward, creating housing shortages and unaffordable rents. Today, cities across Europe and North America face a crisis that only renewed state investment in housing can solve.

Frisian flagFrysk

Yn 'e jierren 1950 boude Wenen appartemintsblokken dy't wurkjende gesinnen foar beskieden hierren ûnderdak joech. Rotterdam boude wiken dêr't fabryksarbeiders ticht by har wurk wennen. Dit wienen gjin eksperiminten yn woldiedigens. It wienen praktyske antwurden op in echt probleem: stêden hienen hûsfesting nedich, fluch, en de merk boude it net. Regearingen stapten yn en bouwen. De resultaten sprekke foar harsels: stabile mienskippen, lege leechstân, en gewoane minsken dy't it har betelje koenen dêr't hja wurken te wenjen.

Fan 'e jierren 1980 ôf besletten politisy en ekonomen yn it Westen dat publike hûsfesting yneffisjint en ideologysk ferkeard wie. Margaret Thatcher ferkocht gemeentewenten yn Grut-Brittanje. Ronald Reagan luts finansiering werom fan Amerikaanske publike hûsfestingsautoriteiten. Neoliberale ideology sei ta dat deregulearing en partikuliere ûntwikkeling mear huzen flugger en goedkeaper leverje soe. Yn plak dêrfan klommen de hierren. It oantal dakleazen naam ta. Ûntwikkelders bouwen foar winst, net foar minsken dy't gewoane lean ferdienden. De merk wurke perfekt foar ynvestearders. It mislearre foar de rest fan ús.

Hjoed stiet in jonge wurker yn Amsterdam of Dublin of Seattle foar in kar dy't foarige generaasjes net meitsje hoegte: jou de helte fan dyn ynkomsten út oan hier, of ferlit de stêd. Eigeners en ûntwikkelders nimme rykdom yn beslach dy't arbeiders eartiids behâlden. Lân wurdt skaars net omdat der te min fan is, mar omdat spekulanten en ynvestearders it opheapje, wachtsjend oant prizen fierder stije. It wenningtekoart is net tafallich. It is it direkte gefolch fan beliedsbeslutten makke fjirtich jier lyn.

Guon stêden hawwe dizze les leard. Wenen bout noch altyd publike hûsfesting en hierren bliuwe betelber. Singapore brûkt publike hûsfesting foar de mearderheid fan syn ynwenners. Dizze plakken hawwe it model net ferlitten. Hja ûntwikkelen it fierder. Hja hawwe bewiisd dat regearingen effisjint hûsfesting bouwe kinne, it goed ûnderhâlde kinne, en it betelber hâlde kinne sûnder ûntwikkelders te subsydzjearjen of te wachtsjen oant de merk wurket. It model wurket. Dat die it altyd.

De fraach dêr't Westerske stêden mei wrakselje is net oft publike hûsfesting mooglik is. It is oft keazen amtners tajaan sille dat hja in flater makken, en oft hja de politike wil hawwe om opnij op te bouwen wat hja ôfbouwen. De wenningskrisis sil harsels net oplosse. Merken hawwe fjirtich jier hân om te leverjen. Hja mislearren. Publike hûsfesting is gjin oerbliuwsel. It is in antwurd dat wachtet om opnij brûkt te wurden.

English

In the 1950s, Vienna built apartment blocks that housed working families for modest rents. Rotterdam built neighborhoods where factory workers lived near their jobs. These were not experiments in charity. They were practical answers to a real problem: cities needed housing, fast, and the market was not building it. Governments stepped in and built. The outcomes speak for themselves: stable communities, low vacancy rates, and ordinary people who could afford to live where they worked.

Starting in the 1980s, politicians and economists across the West decided public housing was inefficient and ideologically wrong. Margaret Thatcher sold off council housing in Britain. Ronald Reagan stripped funding from American public housing authorities. Neoliberal ideology promised that deregulation and private development would deliver more homes, faster and cheaper. Instead, rents climbed. Homelessness rose. Developers built for profit, not for people who earned ordinary wages. The market worked perfectly for investors. It failed the rest of us.

Today, a young worker in Amsterdam or Dublin or Seattle faces a choice that previous generations did not have to make: spend half your income on rent, or leave the city. Landlords and developers capture wealth that workers once kept. Land becomes scarce not because there is too little of it, but because speculators and investors hoard it, waiting for prices to climb further. The housing shortage is not accidental. It is the direct result of policy choices made forty years ago.

Some cities have learned this lesson. Vienna still builds public housing, and rents remain affordable. Singapore uses public housing for the majority of its residents. These places did not abandon the model. They refined it. They proved that governments can build housing efficiently, maintain it well, and keep it affordable without subsidizing developers or waiting for the market to work. The model works. It always did.

The question facing Western cities is not whether public housing is possible. It is whether elected officials will admit they made a mistake, and whether they have the political will to rebuild what they dismantled. The housing crisis will not solve itself. Markets have had forty years to deliver. They failed. Public housing is not a relic. It is an answer waiting to be used again.


Published July 22, 2025 · Frisian News · Ljouwert, Fryslân