Breaking
EU Commission issues new nitrogen compliance ultimatumFrisian farmers vow to resist Brussels directiveNew fierljeppen record set in WinsumWetterskip Fryslân warns of coastal flooding riskLeeuwarden named top cycling city in the NetherlandsEU Commission issues new nitrogen compliance ultimatumFrisian farmers vow to resist Brussels directiveNew fierljeppen record set in WinsumWetterskip Fryslân warns of coastal flooding riskLeeuwarden named top cycling city in the Netherlands
Tuesday, 20 May 2026  ·  Ljouwert, FryslânEst. 2026

FRISIAN NEWS

Nijs fan de Wrâld  ·  World News  ·  Frisian Perspective

Why Public Housing Was Abandoned and Why It Should Come Back
Society

Why Public Housing Was Abandoned and Why It Should Come Back

July 22, 2025 · Frisian News

Western governments dismantled public housing in favor of private markets from the 1980s onward, creating housing shortages and unaffordable rents. Today, cities across Europe and North America face a crisis that only renewed state investment in housing can solve.

English

In the 1950s, Vienna built apartment blocks that housed working families for modest rents. Rotterdam built neighborhoods where factory workers lived near their jobs. These were not experiments in charity. They were practical answers to a real problem: cities needed housing, fast, and the market was not building it. Governments stepped in and built. The outcomes speak for themselves: stable communities, low vacancy rates, and ordinary people who could afford to live where they worked.

Starting in the 1980s, politicians and economists across the West decided public housing was inefficient and ideologically wrong. Margaret Thatcher sold off council housing in Britain. Ronald Reagan stripped funding from American public housing authorities. Neoliberal ideology promised that deregulation and private development would deliver more homes, faster and cheaper. Instead, rents climbed. Homelessness rose. Developers built for profit, not for people who earned ordinary wages. The market worked perfectly for investors. It failed the rest of us.

Today, a young worker in Amsterdam or Dublin or Seattle faces a choice that previous generations did not have to make: spend half your income on rent, or leave the city. Landlords and developers capture wealth that workers once kept. Land becomes scarce not because there is too little of it, but because speculators and investors hoard it, waiting for prices to climb further. The housing shortage is not accidental. It is the direct result of policy choices made forty years ago.

Some cities have learned this lesson. Vienna still builds public housing, and rents remain affordable. Singapore uses public housing for the majority of its residents. These places did not abandon the model. They refined it. They proved that governments can build housing efficiently, maintain it well, and keep it affordable without subsidizing developers or waiting for the market to work. The model works. It always did.

The question facing Western cities is not whether public housing is possible. It is whether elected officials will admit they made a mistake, and whether they have the political will to rebuild what they dismantled. The housing crisis will not solve itself. Markets have had forty years to deliver. They failed. Public housing is not a relic. It is an answer waiting to be used again.

✦ Frysk

Yn 'e jierren 1950 bouwe Wien appartemintblokken dy't wurkende famyljes foar heul betelbere huren husfested. Rotterdam bouwe buurten wêr fabrieksarbeiders ticht by harren wurk woenden. Dit wiene gjin eksperimintaasje yn nobele doelen. It wiene praktyske antwurden op in echt probleem: stêden hiene husvesting nedich, fluch, en de merke bouwe it net. Regearringen stapten yn en bouen. De resultaten sprekke foar har: stabiele gemeenskapitten, leach leechstandssifers, en gewoane minsken dy't it har kinne forlowe dêr't sy wurkten te wunen.

Fan 'e jierren 1980 ôf besluten politisi en ekonomen yn it Westen dat iepenbiere husvesting ineffisiënt en ideologysk ferkeard wie. Margaret Thatcher ferkeapte riedhuzen yn Grut-Brittanje. Ronald Reagan helle finânsjering werom foar Amerikaanske iepenbiere husvesting oerheid. Neoliberale ideologie betsjutte dat deregulering en partikuliere ûntwikkeling mear hûzen fluchter en goedkeaper leverje soe. Ynstee stigen de huren. Huselleazensens naam ta. Ûntwikkelaars bouen foar winst, net foar minsken dy't gewoane leanen fertsjinne. De merke wurke perfekt foar ynvestearders. It mislagen foar it rest fan ús.

Tsjintwurdich stiet in jonge wurker yn Amsterdam of Dublin of Seattle foar in kar dy't foarige generaasjes net meitsje hoegen: jow de helte fan jo ynkommen oan hûrhûzen, of ferlit de stêd. Ienners en ûntwikkelaars nimme rikdom dy't arbeiders destiids holden. Lân wurde seldsum net omdat d'r te gering fan is, mar omdat spekulanten en ynvestearders it oppasje, wachtende oant prizen fierder klime. De húswoning tekort is net tafallich. It is it direkte gefolch fan beleidsbeslissingen makke fjirtich jier lyn.

Sommige stêden hawwe dizze les leard. Wien bouwt noch altyd iepenbiere husvesting en huren bliuwe betelbere. Singapore brûkt iepenbiere husvesting foar de mearder heit fan syn ynwennerstoal. Dizze plakken hawwe it model net ferlein. Se fernijgen it. Se hawwe bewûn dat regearringen effisjint husvesting bowe kinne, it goed ûnderhâlde kinne, en it betelbere hâlde kinne sûnder ûntwikkelaars te subsidiearje of wachtsje oant de merke wurket. It model wurket. Dat die it altyd.

De fraach wêrmei westerse stêden worstel is net oft iepenbiere husvesting mooglik is. It is oft keazen ambtenaren tagonefje dat se in flater makken, en oft se de politike wil hawwe om opnij op te bouwen wat se ôfbouen. De húswoning krisis zal har sels net oplosse. Merken hawwe fjirtich jier hân foar te leverjen. Se mislagen. Iepenbiere husvesting is gjin foaroer. It is in antwurd dat wachtet om opnij brûkt te wurden.


Published July 22, 2025 · Frisian News · Ljouwert, Fryslân