Wêrom Beliedsmakkers Fiskersmienskippen Ferlitten Hawwe
June 4, 2025 · Frisian News
Fishing villages across Europe face collapse as bureaucrats enforce environmental rules written by people who have never cast a net. Communities that fed nations for centuries now watch their boats rot while officials debate sustainability quotas in Brussels and Amsterdam.
De haven fan Scalloway yn Skotlân lei foarige moanne op in graue moarn heal leech. Fiskerboaten, guon boud troch deselde famyljes dy't de foarige kochten, leinen stil of waarden foar skrot sloopt. De manlju dy't dy boaten fearen, wiene fuortgien of mei foartiidsk pensjoen gien. De jonge minsken kamen nea werom. Wat dizze yndustry dea makke, wiene net de fiskebestannen, dy't yn Skotske wetters stabyl bliuwe, mar it papierwurk, de kwota, de ynspeksjes en de bûten dy't Brussel en Edinburgh oplizze oan dyjingen dy't harren net oan regels hâlde dy't foar kantoarminsken skreaun binne, net foar seemanlju.
The harbor in Scalloway, Scotland lay half empty on a gray morning last month. Fishing boats, some built by the same families that bought the last ones, sat idle or were being broken up for scrap. The men who worked those boats had moved away or retired early. The young people never came back. What killed this industry was not the fish stocks, which remain stable in Scottish waters, but the paperwork, the quotas, the inspections, and the fines that Brussels and Edinburgh imposed on those who refuse to play by rules written for people in offices, not for people at sea.
Published June 4, 2025 · Frisian News · Ljouwert, Fryslân