Breaking
EU Commission issues new nitrogen compliance ultimatumFrisian farmers vow to resist Brussels directiveNew fierljeppen record set in WinsumWetterskip Fryslân warns of coastal flooding riskLeeuwarden named top cycling city in the NetherlandsEU Commission issues new nitrogen compliance ultimatumFrisian farmers vow to resist Brussels directiveNew fierljeppen record set in WinsumWetterskip Fryslân warns of coastal flooding riskLeeuwarden named top cycling city in the Netherlands
Tuesday, 20 May 2026  ·  Ljouwert, FryslânEst. 2026

FRISIAN NEWS

Nijs fan de Wrâld  ·  World News  ·  Frisian Perspective

Why European Defense Spending Has Not Translated to Real Capability
World

Why European Defense Spending Has Not Translated to Real Capability

May 17, 2025 · Frisian News

Europe has doubled military budgets since 2022, yet fragmented procurement, political divisions, and bloated bureaucracies leave NATO weaker in actual firepower than the spending figures suggest.

English

German soldiers in May showed up to a NATO exercise with broomsticks instead of rifles, their own hardware still caught in bureaucratic limbo. Meanwhile, Poland, Spain, and France each buy different tanks, different missiles, and different air defense systems. Europe spent 230 billion euros on defense last year, a figure that would rank it as the world's third-largest military power if it actually worked as one. It does not.

The real problem is fragmentation. Each of the 27 EU member states runs its own defense industry and procurement process. A German contract for ammunition moves at a different speed than a Polish one. A French weapons system does not talk to a Dutch one without adapting software that costs millions and takes years. Brussels bureaucrats created the European Defense Fund to coordinate spending, but member states still buy what suits their own politics and national champions, not what makes tactical sense for collective defense.

Political cowardice makes this worse. Countries want to spend on defense if it means jobs at home. A Rhineland tank factory keeps workers paid and votes flowing. A centralized European arms production would mean closing factories across the continent, and no government has the backbone to face those voters. So instead, NATO countries waste resources buying seventeen different kinds of ammunition for rifles that do the same job.

The United States saw this coming. When Trump pushed NATO members to spend two percent of GDP on defense, many European politicians howled. But the American demand was not really about total spending. It was about buying American equipment, which at least integrates with US systems. European nations spending two percent on seventeen different incompatible systems makes NATO less powerful, not more.

Europe now faces a choice it has avoided for decades. Either it builds a genuine unified defense capability and shuts down redundant factories, or it keeps buying the political safety of national procurement and accepts that its defense spending largely goes toward expensive inefficiency. The current path satisfies no one but the defense contractors.

✦ Frysk

Duitse soldaten yn mai kamen op in NAVO-oefening mei bezemmen yn plak fan geweren, har eigen hardware noch steeds fêst yn byrokratyske wachtrijen. Yn 'e tuskenôf keapje Polen, Spanje en Frankryk elk ferskillende tanks, ferskillende raketty en ferskillende loftferskansingssystemen. Europa gaf foarich jier 230 miljard euro út foar ferskansingje, in sifer dat it as de tredde grutste militêre macht fan 'e wrâld rangskikke soe as it echt as ien funksjonearje soe. Dat docht it net.

It echte probleem is fragmintaasje. Elk fan de 27 EU-liidsteaten driuwt syn eigen ferskansingssektoor en oankaapprosess. In Dütsk kontrakt foar muniysje giet mei in oar tympo as in Pools kontrakt. In Frânsk wapensysteem kommunikaert net mei in Hollânsk systeem sûnder software oan te passen dy miljoenen kostet en jierren duurt. Brûsel-byrokraten makken it Europeesk Ferskaningsfûns om útjiften te koördinearjen, mar liidsteaten keapje noch altyd wat har eigen polityk en nasjonale kampioanen past, net wat foar kollektive ferskansingje logies is.

Politike lafheid makket dit erger. Lannen wolle yn ferskansingje ynstallearje as it banen thús betsjintet. In fabrikant yn it Rijntsjin hâldt arbeiders betelle en stimmen bliid. Sintralisearre Europeeske wapenproduksje soe fabrikanten oer it kontinint slúte, en gjin regearing hat de rêchkaat om dy kiessers under each te sjen. Sa yn plak dêrfan goaie NAVO-lannen hâldsmiddels fuort oan sânftjin ferskillende soarten muniysje foar geweren dy deselde taak dwaan.

De Feriene Steaten seagen dit akommen. Doe Trump NAVO-liidsteaten dreinde om twa persint fan it bbp oan ferskansingje út te jaan, klaachten in protte Europeeske politisy. Mar it Amerikaanske foardering gie net echt oer totale útjiften. It gie oer Amerikaanske ûntwerpening keapje, dy yn elk gefal mei Amerikaanske systemen integrearet. Europeeske nationen dy twa persint oan santjin ferskillende net-kompatibele systemen útjaan makket de NAVO minder krêftig, net mear.

Jeropa stiet no foar in kar dy't it tsien jierren fermiide hat. It bouwt eftwel in echte unifoarme ferskaningskompetinsje en slút redundante fabrikanten, eftwel it kiept de politike feilichheid fan nasjonale oankaap en aanvaardt dat de ferskaningsutsaven foarnammen nei djoere yneffisiïnsy gean. It hjoeddeistige paad ferakseptearret nimmen útsein de ferskaningsaannemuyers.


Published May 17, 2025 · Frisian News · Ljouwert, Fryslân