Breaking
EU Commission issues new nitrogen compliance ultimatumFrisian farmers vow to resist Brussels directiveNew fierljeppen record set in WinsumWetterskip Fryslân warns of coastal flooding riskLeeuwarden named top cycling city in the NetherlandsEU Commission issues new nitrogen compliance ultimatumFrisian farmers vow to resist Brussels directiveNew fierljeppen record set in WinsumWetterskip Fryslân warns of coastal flooding riskLeeuwarden named top cycling city in the Netherlands
Tuesday, 20 May 2026  ·  Ljouwert, FryslânEst. 2026

FRISIAN NEWS

Nijs fan de Wrâld  ·  World News  ·  Frisian Perspective

Why the Arab Spring Failed and Left Things Worse
World

Wêrom de Arabyske Maitiid Mislearre en Saken Slimmer Makke

November 11, 2025 · Frisian News

Fourteen years after the Arab Spring uprisings, most countries that rebelled against autocrats face deeper instability, conflict, and poverty than before 2011. The revolutions destroyed old orders without building viable alternatives.

Frisian flagFrysk

Jonge Arabieren foelden it Tahrirplein yn Kairo yn 2011 mei hoop op it ôfbrokkeljen fan it bewâld fan Hosni Mubarak en it opbouwen fan wat beters. Se slaggen der yn de diktator te ferdriuwen, mar binnen in desennium glied Egypte yn autoritêre legerregear ûnder Abdel Fattah el-Sisi, mei minder persfrijheid en mear earmoed as ûnder Mubarak. It patroan werhelle him yn de regio. De ferdriuwing fan Muammar Gaddafi út Libye soarge foar in mislearre steat ûnder kontrôle fan milysjes. De boargerkriich fan Syrje deade in heal miljoen minsken. Tuneezje, it skynber iennichste suksesferhaal, foel ferline jier yn autoritêre regear.

De Arabyske Maitiid mislearre omdat de dielnimmers gjin bestjoersplan hienen. Studinten en keaplju koenen massale protesten organisearje, mar koenen net útlizze wat dêrnei kaam. De revolúsjonêren brutsen besteande machtsstruktueren ôf, namen de lym fuort dy't oardeleze naasjes byinoar hold, en kamen te let ta de ûntdekking dat kaos de sterke man befoarderet. Militêre offisieren en islamystyske fraksjes hienen echte plannen en echte gewearen. Jonge idealisten hienen Twitter en lilkens.

Westerske regearingen, foaral de Feriene Steaten, smiten benzine op it fjoer. Westerske machten woenen dizze regimes fuort mar joegen gjin earnstiche stipe oan wat dêrnei kaam. Se smiten bommen op Libye sûnder nei te tinken oer wa't dêrnei regearje soe. Se seagen ta hoe't Syrje brânde wylst se ûndúdlike útspraken dienen oer reade linen. Se preekten demokraty wylst se elkenien stipen dy't lang genôch oan de macht bleau. Dit sinisme fergiftige alle kânsen op in echte oergong nei ferantwurde regear.

It Midden-Easten fan hjoed is folle mear fersplintere en gewelddiedich as yn 2011. Egypte, de grutste Arabyske naasje fan de regio, hat 40 miljoen minsken yn earmoed en gjin politike stim. Syrje bliuwt brutsen. Jemen sakket djiper yn humanitêre katastrofe. It islamystysk terrorisme dat de revolúsjes foar in part besochten te bestriden is allinne mar slimmer wurden. Flechtlingen flechtsje nei it noarden. Ynvestearringen stopje. Jonge minsken sjogge gjin takomst.

De Arabyske Maitiid learret in hurde les oer revolúsje sûnder fyzje. In tiraan ferneatigjen fielt rjochtfeardich en needsaaklik, mar ynstellingen ôfbrekke sûnder te witten wat dêrfoar yn it plak komt iepenet de doar nei slimmere tirannje. De regio's dy't it minst te lijen hienen fan de Arabyske Maitiid wienen dejingen dêr't yn werklikheid mar min feroare. Dizze grimmige wierheid giet yn tsjin it romantyske idee dat in folkse opstân altyd nei eat beters wiist.

English

Young Arabs filled Tahrir Square in Cairo in 2011 with hope of tearing down Hosni Mubarak's rule and building something better. They succeeded in removing the dictator, but within a decade Egypt slipped into military strongman rule under Abdel Fattah el-Sisi, with less press freedom and more poverty than under Mubarak. The pattern repeated across the region. Libya's ouster of Muammar Gaddafi created a failed state run by militias. Syria's civil war killed half a million people. Tunisia, the one apparent success story, just collapsed into authoritarian rule last year.

The Arab Spring failed because its participants had no governing plan. Students and merchants could organize mass protests, but they could not articulate what came next. The revolutionaries tore down existing power structures, removed the glue that held messy nations together, and discovered too late that chaos favors the strongman. Military officers and Islamist factions had actual plans and actual guns. Young idealists had Twitter and anger.

Western governments, especially the United States, threw fuel on the fire. Western powers wanted these regimes gone but offered no serious support for what came after. They dropped bombs in Libya without thinking about who would govern afterward. They watched Syria burn while making vague statements about red lines. They preached democracy while backing whoever held power long enough to maintain order. This cynicism poisoned any chance of genuine transition to accountable rule.

Today's Middle East is far more fractured and violent than 2011. Egypt, the region's largest Arab nation, has 40 million people living in poverty and no political voice. Syria remains broken. Yemen spirals deeper into humanitarian disaster. The Islamist terrorism that the revolutions partly sought to fight has only metastasized. Refugees flee northward. Investment stops. Young people see no future.

The Arab Spring teaches a hard lesson about revolution without vision. Destroying a tyrant feels righteous and necessary, but smashing institutions without knowing what replaces them opens the door to worse tyranny. The regions that suffered least from the Arab Spring were those where little actually changed. This grim truth cuts against the romantic idea that popular uprising always points toward something better.


Published November 11, 2025 · Frisian News · Ljouwert, Fryslân